Dichtbij de Bron

Een aantal jaren geleden waren we op vakantie in Tsjechië. Een mooi land met ongerepte natuur; dichte groene wouden, en bergen met heldere riviertjes.
Eén van die riviertjes is de Elbe die ontspringt in Tsjechië en dan door Duitsland stroomt als een grote trage rivier. Als je dat brede water in Duitsland ziet, is het haast niet voor te stellen dat het allemaal begint bij een helder bruisend klein stroompje.
Tijdens onze vakantie besloten we om die bronnen van de Elbe te bezoeken. Hoe dichter we bij de bron kwamen, hoe meer het landschap veranderde. Vanuit het vlakke land trokken we door de vriendelijk glooiende heuvels en bereikten het ruige Reuzengebergte, de ‘Krkonose’.

Inmiddels was de Elbe als een slome grote rivier veranderd in een bruisende bergstroom. Hoe dichter we bij de bron kwamen, des te wilder spatte en stroomde het riviertje tussen de rotsen door. Heerlijk fris en helder.
Ik moest daar kort geleden aan denken en tegelijkertijd schoot me toen de tekst te binnen uit Johannes 4: 13 waar Jezus zegt: Het water dat Ik geef, zal in hem een bron worden waaruit water opwelt dat eeuwig leven geeft.

De Heilige Geest wordt vaak vergeleken met dat heldere wild opspringende water. Een Bron vol van leven. Net zoals we dat zagen bij de bronnen van de Elbe. Maar helaas, toch voel je dat water niet altijd zo fris in je stromen. Dan lijkt het alsof die bruisende stroom een trage slome rivier is geworden. Wat verlang je er dan naar om dat frisse water uit de bron te zien en te voelen. Hoe kun je daar dan weer terug komen?
Eigenlijk laat de natuur dat al zien; door terug te gaan naar de Bron. En dat kan soms best veel van je vragen. Net zoals we naar de bronnen van de Elbe trokken, zo zullen we ook geestelijk door andere landschappen moeten gaan. We zullen het vlakke land moeten verlaten en de bergen in moeten trekken. Zolang we in vlak land blijven, en geen moeite doen om onze relatie met Hem levend te houden, dan zal onze geloofsbeleving ook  ‘oppervlakkig’ blijven. Zonder hoogtepunten.
In de Bijbel zien we vaak de bergen als een metafoor voor de plek waar we dicht bij God kunnen komen. Dichtbij de Bron. Jezus trok zich vaak in de bergen terug om Zijn Vader te zoeken. Mozes en Elia vonden God op de Horeb. Daar waren ze niet zomaar. Het kostte hen behoorlijk veel kracht, tijd en moeite om daar te komen.

De Elbe ontspringt in het Reuzengebergte. Soms moeten we eerst onze reuzen verslaan om bij de Bron te kunnen komen. Die reuzen kunnen namen dragen als “Werkdruk” “Vermoeidheid” of “Stress” waardoor je belemmerd wordt om de Bron te vinden.
Maar er is een manier om die reuzen te verslaan. Toen David de reus Goliath moest verslaan ging hij eerst naar de rivier en vond daar een paar stenen voor zijn slinger. Met die stenen wist hij Goliath te doden.

Als we bij de Bron willen komen, zullen we eerst naar de Rivier moeten gaan. Hoe zwaar de omstandigheden ook zijn, en hoe droog de vlakte ook is waar je bent, Hij wil ons altijd naar de Rivier leiden. Alleen daar zal de Geest ons de juiste middelen geven om onze reuzen te verslaan. Daar zal de Geest ons verder leiden, want als we de Rivier volgen, komen we vanzelf bij de Bron van Leven.

I wanne build you a garden in a dry and desert land
I’m gonna find a river there, I’m gonna find a river there
(Jason Upton – The Garden Song – CD Glimpse)

1 gedachte over “Dichtbij de Bron”

  1. Dank jullie wel voor deze post. Vandaag in gebed moest ik denken aan het beeld van een bergstroompje.. En herinnerde me Ida die dit voorbeeld laatst aanhaalde. Heb ’t even opgezocht op jullie wall en was bemoedigd door dit verhaal. Het kost je wat de bergen in te trekken maar het zal goed zijn!!

    Beantwoorden

Plaats een reactie

Boek 'Als God Spreekt'

Nu verkrijgbaar:
Bijbels dagboek 'Als God Spreekt'