Uitgespreide handen

Dit zijn de woorden van een wachtende Vader. Een Vader Die ziet hoe Zijn kinderen allerlei wegen bewandelen, maar de enige juiste weg overslaan. Hij ziet hoe zij dingen doen, waarvan Hij gezegd had dat het beter voor hen was om het te laten.
Maar als kinderen het ‘huis uit zijn’, dan willen ze graag hun eigen leven leiden. Zelf bepalen wat goed is en wat niet. De woorden van de Vader worden dan vergeten of bewust genegeerd. Sommigen denken zelfs dat de Vader dood is of dat Hij er nooit is geweest. Een verzinsel van mensen die zo’n Vader nodig hebben en die niet, zoals zij, onafhankelijk durven zijn.

En de Vader ziet hoe Zijn kinderen elkaar verdringen en in de weg lopen om voor zichzelf een goede en veilige plek te vinden. Want toch hebben ze een thuis nodig. Een plaats waar ze zichzelf kunnen zijn, waar ze zich geliefd weten en geaccepteerd zijn. Sommigen ploegen en zwoegen door hun woestijn op zoek naar die oase. Anderen bouwen dat huis met eigen handen en maken er hun heiligdom van. Een heiligdom zonder God, zonder Vader, zonder vrede, zonder rust.

Maar ondanks dat klinkt een roep naar hen toe: ‘Hier ben Ik, zie hier ben Ik!’ Er staat een Vader op de uitkijk, met uitgespreide handen. Wachtend en roepend. Een bewogen Vader vol liefde en geduld. Er gaat geen dag voorbij zonder dat die roep blijft klinken.

Gelukkig zijn er ook kinderen die deze roep wel hebben gehoord en daarop in zijn gegaan. Die thuis zijn gekomen en nu naast de Vader mogen staan. Die Zijn bewogen hart hebben horen kloppen en nu Zijn stem mogen zijn en Zijn uitgestrekte armen. Sta jij daar ook tussen?

Plaats een reactie

Boek 'Als God Spreekt'

Nu verkrijgbaar:
Bijbels dagboek 'Als God Spreekt'